sosyomat.com

18

kuyuda 1 taş

32 yorum var - 28 Haziran 2008 23:32

Ah Berlin.. toprak muhabbeti yapacak değilim. Tek yapacağım çene çalmak. Anlamaya çalışırken ben, kime saçmayayım? Olan biten hep karışıktı fakat benimle kavgalı değildi. Kavga eden ben, benimle nasıl kaynaşayım? Çatışan tuğlalardan duvar olur mu? İşte, günün sorusu işte bu!

Bütünleşmeyi mümkün kılanın, farklılıkları yoksayma eğiliminde olduğuna dair yaygın inancın aksine, zorbalık etmeden barış, çelişmeksizin savunulamaz mı?
Biraz önce önümden geçen bir kitlenin anımsattığı bana, memlekette verdiğimiz mücadelenin Türkiye toplumunu dönüştürür nitelikte olup olmadığını sorgulattı bana. Anımsadığım bir kadın günündeki kadın yürüyüşünün 4 platforma bölündüğü bir 8 mart idi. Arkamda oturan, kitleden kopup, bir şeyler yemek için kafeye uğramış iki kadına sordum bağımsız feministlerin nerede, kortejin hangi bölümünde yürüdüğünü. Çünkü yürüyüş eşcinsellerin organizasyonuydu ve cinsiyetçi dayatmalara ve bu yönlü çocuk eğitimine karşıydı. Bu eğitimi çocuklara yönelik bir tür şiddet olarak kabul etmiş bir kitleydi gördüğüm. Şaşkınlıkla ‘karışığız’ dediler. Asıl ben şaşırmıştım. Biz (!) mutlaka bölünür, kendi pankartlarımızı, kendi söylemlerimizi, renklerimizi vurgulamak, ‘temel’ derdin dışında aslında örgütlenmek isterdik. Her telden her görüş sanki ben de buradayım deme yarışına girerdi. İşin boktan yanı bu tartışmalar öylesine keskinleşirdi ki; 4 ayrı platforma bile bölünebilirdik 10 ar gruptan oluşan ve yarımşar saat arayla aynı güzergahtan yürüyecek olan. Bizim en ‘temellenebilir’ halimiz dörttü yani.. özünde gayet marjinal olan kitle bile kendi içinde ‘marjinalleşmeyi’ tercih ederdi. Oysa gördüğüm bu gösteri/yürüyüş alışıldık olanın (tabi bana göre) çok dışında , yalnızca egemen kültüre ve biçimlendirmeye karşı ortak bir dil tutturmuştu ve farklılıkları göze sokan pankartlardan, sloganlardan, kortej şeflerinden sıyrılmıştı. Bizde ise hangi sloganın atılacağı bile saatlerce süren sıkıntılı didişmelerden sonra belirlenirdi. Aklıselim bir çift gözün rahatlıkla görebileceği ayrışan yönler ise birer renkti. Bizi bölen, zulüm olan farklılıklar, burada bir gökkuşağı kadar güzeldi. Bu noktada sormaktayım tekrar ; çatışan tuğlalardan duvar olur mu diye..

Memleketteki kısır tartışmalara yalnızca magazin basınında, popüler tartışma programlarında falan şahit olduğunu, bu yayınlara yönelik acımasızca eleştirilerinden anladıklarıma ayna tutmak elbette haddime değil, lakin dönüşümü şiddetle savunan bünyeme gel de anlat bunu anlatabilirsen! Aman ha yanlış anlaşılmasın. Zira kraldan çok kralcılık yapacak kadar kendimi kaptırmış değilim ‘tek dişli canavara’. Maksat iç burkan şaşkınlıkları paylaşmak olsun. Çuvaldızı kendi koca kıçımdan başlayarak, kullanıma açayım.

Okuyan, yazan edasındaki yurdum insanına takılan bir ad var: AYDIN

Aymak, farkına varmak ise aydın da farkında olan demek olsa gerekir. Yani halihazırda meselesinin ne olduğunun, bu meselenin dinamiklerinin, tarihi, kültürel ..vs sürecinin farkında olan, farkında olmadıklarına da mesafeli bri açıklıkta olan, yani içinde ‘hoşgörüyü’ de barındıran bir anlama isteğine de sahip olan. Böyle bir kişilik çatışmayı hangi tür hallerde yeğleyecektir? Herhalde ki çatışmaya reddiye yazısı yazıyor değilim. Karşı duruşlarımızı toleranslı bir dille vurgulamak ile ikrar arasında elbette ki bir fark olacak. Bu fark meselenin sahipsiz bırakılmaması isteğinden kaynaklanan türden bir fark. Ama başka bir işlevi de bu farkın, birlik olmayı olanaklı kılması yoluyla, bırakın meselenin kısırlaştırılması yoluyla içinin boşaltılmasına karşı önlem almayı,aynı zamanda meseleyi güçlendimesi.

Meselesinin farkında olmayan nasıl olur da onu vurgulayabilir? Hadi kalk ‘eyleyelim’ , fikir beyan edelim diyerek, nereye yolalır masturbatif içe bakışlarla kimi gayeler? Önce gayeyle barışmalı sonra birbirimizle. Ha tabi unutmadan, hepsinden önce KENDİMizle…(28/07/2008)