sosyomat.com

13

takva filminin ardından bir karalama..

5 yorum var - 07 Şubat 2008 20:54

Takva....

"yalnizdim
seni dusundum
seni dusundum
yalnizim"

Musluman.. islam yolunda olan.. islam.. teslimiyet..

caprasik oyunlarin, birbirine çarpisan her figurani gibi kendi yolumuzun esas kadinları ve erkekleri olamamaktan müzdarip, kaniksayan ama nefes alma bosluklarini da kollayan degil miyiz hayatin bir yerlerinde bizler de?

teslim olmalara en tutkunlarimizdan, ondan en korkanlarimiza ya da bu tavir alisi kucumseyenlerimize kadar hepimiz aslinda dogdugumuz andan itibaren –kimilerine gore ondan da once- zaten bulmuyor muyuz kendimizi dipsiz bir kor kuyuda uzatilan her kovaya saldiran masaldaki tilki misali?

Cikmazlarimiz, cikarlarimiz hep bizi askin, bizden ote bir diyara suruklemiyorlar mi bizleri?

Dikis makinasinin basinda yapip ettiginden fazlasiyla haberdar bir terzi gibi cok tutarlı, cok yon bilir, cok ne uretecegi belli mi buluyoruz yoksa ignenin ucundaki yasamlarimizi? Yoksa bir saatin sarkaci gibi gidip gelen, gidip gelen ve gidip gelen.. ruhiyetlerimizin bekcisi olmaktan uzakligimiz bizleri bu sorulara cevap vermekten de mi alikoyuyor?

Vakif olamadigimiz yasamlarimizin sonunda ya da basinda birden olanca curetkarligimizla sesleniyor muyuz yoksa kuyruklarina takilma korkusuyla ucurtmalara?hadi kavga edelim onlarla..hadi..ama neden?

Sahi kuzum..biz neyiz? Kimiz? Karar merciimizde , kendimizin mülki amiriymisizcesine sabirli olabiliyor muyuz? Secimlerimizin sonuclari sahiden de bizleri umdugumuza goturur mu? Peki daha otesine? Ya umdugumuza ulasamazsak?

Bir kadin-erkek bedenine hasretlik cekmek midir dervisin muhatabi, hormonlari midir, yoksa seytan mi?
Kim bilir?.. bilen var midir? Oznenin, nesnenin kim oldugunu? Peki dusmanin?

Arinabilir mi insan butun bu sikintilardan? Mumkundur.. peki arinmali midir?

Yoksa insan boyle mi insan? Ve belki de boyle oldukca mi daha da insan olmakta olacak?
Aksi Tanricilik oynamak midir? Ha?

Sahip oldugumuz o ‘sey’..her ne ise o..
Kimi zaman gozlerimizi kapadigimizda basbasa kaldigimiz ve irademizin varligini muhalefetiyle hatilatan o ‘sey’ bize içkinliginden beslenmiyor mu?

Bu durumda bedenimizin, ruhumuzun, varligimizin en ufak ayrintilarina kadar kesfi mumkun olsa, buldugumuzun yuzlesmekte oldugumuzun, o ‘sey’ olmayacagini bilebilir miyiz?
Peki yuzlesmek neden bu kadar zor?
Bu yuzden mi? sanmam…kalblerimizdeki bu ikircik neden a dostlar? Neden?
Neden o halde korkar olur insan, bulur kendini, figuranligini unuturcasina yuzmeyi ogrenmeye calisan bir balik gibi sussuz topraklarda?
Suda yuzer balik.. karada bilse ne olur yuzmeyi bilmese ne olur? Di mi?

Bu dogdugumuz, buyudugumuz ‘dunya’da gerek var mi dostlar celiskilere sarilmaya?
Sevis,ye, ic, tokatla.. olsun bitsin…
Baliksan, karadaysan.. karada bir baliksan kim suclayabilir seni?
Sorulur mu yoksa hesabi… kabarik defterlere konu olur mu yoksa caresizliklerimiz?

Ne farkimiz var kosedeki bakkaldan sonunda varacagimiz nokta kifayetsizlikse?
Simdi sormaktayim ciddi ciddi kendime…
eyvAllah.. teslim olayim… ama…………………………………………(aralık,2006)

“.....
ey kimse yok!..
ey bir mavinin unutulmasindan
arta kalan!..
ey sen var misin?..
ey olma!..
ah, yagmur baslayacak
ah, yagmur baslayacak
ah, yagmur baslayacak
ah, yagmur baslayacak
ah, yagmur baslayacak
ah, yagmur baslayacak
ah, yagmur baslayacak
gece olsa da sussam...

ben kosarim asaglara, kosarim
yikanacak bogulacak su bulsam....

(turgut uyar- bir barbar kendin tartar, bir barbar asagilarda)”